با چنگال دادخواهی مردم باید حلقوم کمیسیون انتخابات را گرفت

در اولین روزهای کار کمیسیون انتخابات در بامیان، جمعی از نهادهای مدنی و شوراهای اجتماعی نسبت به چگونگی کار این کمیسیون بی باور شدند و اعلامیه را صادر نمودند.

درست زمانیکه مقام های ذی ربط و نامزدان بامیان در کوجها نشسته و پسته و بادام می خوردند، و به ریش صادر کنندگان اعلامیه می خندیدند.

با گذشت زمان اندک، ضعف و ناکارایی دیگر این کمیسیون نمایان گردید و با جود امن بودن بامیان محلات زیادی در این ولایت کاهش یافت. توجیهی را که کمیسیون در آن وقت می نمود این بود که مردم در این دور در پای صندوقهای رای کم حضور می یابد و اگر استقبال بامیانیها از پروسه زیاد بود، محل های بیشتری باز و تیم های سیار برگه های رای دهی را می آورند.

اما در ساعات اولیه روز شکایات مبنی بر  اتمام اوراق رای دهی به رسانه ها رسید، تا ساعت 2 بعد از ظهر اوراق رای دهی به محلات ذیل به اتمام رسیدند:" در ولسوالی های یکه ولنگ ، شیبر وپنچاب تعدادی زیادی از شهروندان از این حق قانونی خود محروم شده  و ساعت 12 روز مراکز رای دهی تنگی سفیدک ، سبز دره ، بند کوسه ، جلمیش ، سرکندی ، باغک ، نیطاق ، نیک ، مرکز پنجاب ، دشت سفید ولیسه ذکور شهیدان ختم شده که دفتر ساحوی کمیسیون انتخابات تنها توانست 600 قطعه ورق رای دهی را در لیسه ذکور شهیدان انتقال دهد".

به نظر این قلم تنها ثبت شکایت در کمیسیون شکایات انتخاباتی کار را بجای نمی برد، باید با چنگال دادخواهی مردم حلقوم کمیسیون انتخابات را گرفت و مسؤلین که در محروم کردن مردم از حق مشروع ــ یعنی رای دادن ــ دست داشته  به محاکمه کشانده شود و آنهای که به زور میله تفنگ و تهدید  وارعاب از مردم رای گرفته است در مقابل قانون پاسخگو باشند.